Grupy >> recenzenci >> Forum >> "Fiołkowej" Damy Trefl inne spojrzenie na 10 tom nowej Antologii POSTscriptum
Autor Wypowiedź
Motto:
„w sumie
chodzi o wiersze
zauroczone” (Mirosław Kaczmarek)

Powiem od razu: tego rodzaju kolekcje są moim ulubionym gatunkiem wydawniczym, dzięki czemu chętnie do nich oraz po nie sięgam, jak również – o ile mam taką możliwość – z ogromną radością zamieszczam w nich swoje teksty.

Podobnie teraz: przepięknie wydana dziesiąta [jubileuszowa] edycja tego niby – de facto - niszowego, w rzeczywistości bardzo zasłużonego dla polskiej liryki współczesnej literackiego Portalu o staroświeckim tytule „POSTscriptum” raduje umysł oraz oko (nierzadko) wielkiej urody zamieszczonymi w niej utworami, z których każdy dałoby się przypisać określonej roślinie, ewentualnie przynależącej doń florystycznej podgrupie.

To właśnie dla tej publikacji „odbraziłam się” na wspomniany Portal, by móc tam zamieścić swoje opowiadanie i pięć, pisanych z myślą o Panu Cogito, wierszowanych miniatur.
Zatem po otrzymaniu przesyłki i odchorowaniu (nie)oczekiwanego przeziębienia zabrałam się do obdarowywania tych, których mogłabym ową książką ucieszyć.

Jednym z pierwszych został poeta i prozaik – Andrzej Jakub Mularczyk [tu m. in. zob.]:

http://www.poezja-polska....&thread_id=1814

http://www.poezja-polska....&thread_id=2010

tym bardziej, że wymieniony Twórca, gdzieś i kiedyś został przeze mnie nazwany „Panem Cogito bis”, czemu zresztą nie zaprzeczył.

Wszak obecnie analizowana publikacja objęła swoją zawartością nie tylko moje „Herbertiana”, bo przecież na tę Antologię – oprócz utworów recenzentki – przede wszystkim złożyły się prace 32 literatów o (bardzo) ciekawej osobowości.

A i wymieniony „Pan Cogito bis” w prywatnym mailu tak oto dzieli się ze swoimi odczuciami [pisownia oryginalna]:

„Właśnie zauważyłem, że Twoje opowiadanie, przytulone leży na Epilogu burzy.
Tomiki Herberta, skupione w jedną całość pilnują mojego snu, czekając cierpliwie na półce nad łóżkiem, na mój przyjazny im nastrój. Teraz mam przez Ciebie wyznaczone zadanie - Epilog Burzy; zatrzymałem się na jego poezji. Nie pozwalając sobie na czytanie jego trzytomowej biografii. Po co mi znać szczegóły?
Twoje opowiadanie czytałem […] z pewnym zdziwienie, kojarzyłem Ciebie z krytycznym spojrzeniem na Herberta, gdy ja przez cały czas drepczę sobie wydeptanymi przez niego ścieżkami i za bardzo nie chcę zmieniać trasy spacerów. Cieszy mnie fakt, że gdzieś w głębi jako bohater liryczny tego opowiadania wchodzisz w zadumanie w istotę pisania. W czasach, gdy większość piszących, to kobiety, które zdążyły przekwitnąć, ciągle, z tym swoim stanem nie potrafią sobie poradzić. I przez cały czas zachowują się jak pąk kwiatu, który ma dopiero rozchylić płatki. Coś mnie zniechęca do czytania takiej poezji. Tych antologii praktycznie wierszy o miłości.
Zatem ta proza poetycka jest troszeczkę, tak sobie miewam, obrazem mojego spojrzenia na poezję, i to, że poezja powinna wychodzić poza schemat macierzyństwa, którymi obciąża piszące ich biologiczna natura.
Dziękuję jeszcze raz za pamięć i przesłaną książkę.”

Wyjątkowa kondensacja myśli w momencie tzw. pochylenia się Poety-czytelnika nad dokonaną przez „fiołkową Damę Trefl” recepcją jej „prywatnego” Herberta, niemniej jednak ten akurat problem pomimo swojej niezaprzeczalnej ważkości, tutaj, w konkretnie omawianym przypadku sytuuje się niejako na marginesie. Mnie bowiem zastanowiła jedna, dotycząca nie tylko tej, wytypowanej Antologii, lecz można by powiedzieć wszystkich do tej pory (o)publikowanych tomów, gdzie - przypominam – akcentuje Andrzej J. Mularczyk:

W czasach, gdy większość piszących, to kobiety, które zdążyły przekwitnąć, ciągle z tym swoim stanem nie potrafią sobie poradzić. I przez cały czas zachowują się jak pąk kwiatu, który ma dopiero rozchylić płatki. Coś mnie zniechęca do czytania takiej poezji. Tych antologii praktycznie wierszy o miłości.

Przekartkowałam tom(ik): rzeczywiście, racja, pomimo iż niejedne z tych pulsujących erotyzmem liryków przypominają swoją urodą schyłek gorącego babiego lata. A choć nierzadko bawiły mnie owe „ochy” oraz „achy” pewnych posuniętych w leciech poetess, to dopiero w tej chwili poprzez spojrzenie mądrego mądrością życiowego doświadczenia Poety uświadomiłam sobie (bezwiedny) komizm (nie)dookreślonych erotyków.

Antologia (florilegium) zgodnie z swoją nazwą tworzy wielokwiatowy wieniec, ewentualnie układa się w równiankę. Podobnie ta, dziesiąta, która nagle spośród banalnych róż, słodkich koniczynek, firletek, dzwonków, sentymentalnych niezapominajek, stokrotek, pierwiosnków, rumianków i im podobnych kwiatuszków eksploduje gorzkim, ostrym, zielnym i ziołowym zapachem strof Katarzyny Piotrowskiej niczym te z cyklu „Szkice rycerskie”:

*** /to nie czas, Panie…/

to nie czas, Panie…

mój miecz pragnie krwi
bitewnego kurzu
odgłosów walki

pora nakarmić wilki

moja zbroja tęskni
czeka na przebudzenie

wojna woła mnie
z każdej strony

czas, Panie zapomnieć
że byłam


*** /Panie…/

Panie, kiedy już czas
zrobi swoje
i zamaże rysy

nie pamiętaj
że byłam

wojną
ogniem co trawił
żywiołem -
niszczył wszystko

idź jasny

zapomnij


*** /nie pokażę Ci ran…/

nie pokażę Ci ran,
które
pozostawiła ta wojna

czas złożyć broń

nie opowiem o snach,
z których budziłam się
z krzykiem

nie wymażę krzywd

mogę tylko iść dalej

od dziś, Panie
czerwienią ust
będę


*** /Panie…/

Panie,
wojna znowu przede mną
[…]

ile krwi muszę przelać
byś zaznał spokoju

ile dusz jeszcze
skazać na pastwę miecza
by minął Twój ból

zamknij oczy
niech wiatr tańczy we włosach
słońce muska skórę
a bitewny kurz opadnie
jak liście z drzewa

sen skryje wszystko
a gdy się zbudzisz
usta będę mieć czerwone
serce głodne

odejdą cienie

znów
będziemy wolni


20 lutego 2019, 10:44:33
Musisz być zalogowany, aby móc pisać na forum. Zaloguj się
Nie masz jeszcze konta? Zarejestruj się